- May Patience -Sila yung relaxed version ng parents natin. Mas iniintindi nila tayo at ayaw nila tayong masaktan. Kahit ano pang kasalanan natin, kalma nila tayong kinakausap.
- Ang daming Words of Wisdom - Ang sarap pakinggan ng mga pangaral nila. They do treasure real life stories at mas madalas din nila tayong kwentohan ng mga stories na kapupulutan natin ng aral.
- Quality time - Most of the time kasi, puro trabaho nalang ang inaatupag ng mga parents natin kaya sina lola at lolo nalang yung nagbabantay satin sa bahay. Sinasamahan nila tayo at very supportive sila sa every activities na sinasalihan natin.
- Great Listeners - Handa silang makinig kahit mahina na ang kanilang pandinig. Sinisigurado nilang magiging okay ka pagtapos niyong mag-usap.
- Walang kapantay na pagmamahal - Di matatawaran ang pagmamahal na binibigay nila sa atin. Ang precious hugs nila na nagpapatigil satin sa pag-iyak at pagbigkas nila sa mga salitang “mahal ka namin apo”.
Ang sarap sa pakiramdam na may Lolo at Lola tayong walang ginawa kondi mahalin tayo sa mga nalalabing taon o araw nila dito sa mundo. Ang dami dami pang rason kung bakit mahal natin sila at ang dami dami ding rason kung bakit mahal nila tayo.
HAPPY GRANDPARENTS DAY SA LOLA AT LOLO MO :)
huwag natin sayangin ang mga oras na nandito pa sila sa tabi natin.
Dress to Impress
We Filipinos love feasts. Birthdays, christening [binyag], weddings, which are given a big deal of time and preparation; Reservations from the hairstylist are done a ahead of time, going on a strict diet as to fit perfectly on the gown which the best couture has made are just some of the procedure one undergoes in preparation to the “party”.
Today’s gospel is about the wedding banquet. But unlike Filipinos, the invited guests in the banquet showed no excitement at all, they even refused to come. On the second invitation, the servants were directed to tell the invited guests that the finest and fattened calves will be served, to entice them to finally attend the banquet. But the efforts of the host were ignored.
Then Jesus asked the servants to gather people, to invite all they find, both good and bad to attend the banquet so that it will be filled with guests.
Indeed the Kingdom of heaven may be likened to this wedding feast. Many are invited, but few are chosen.
We are all invited to the feast of eternal life with God. We, being His children are given a special place and an invitation to enjoy and attain His Kingdom even here on earth.
However, like the invited guests, we often have other priorities to attend to, that slowly takes up our time, blurs our vision, deaf our hearts, and leads us far to the banquet. We do not realize, despite our good will and intention, our own dreams, our own efforts, may lead us away from our Lord of Host.
We are all called, as we are all God’s children. Yet, it is our preparedness and response to His call that will determine our chosen-ness.
The analogy of the man who was inappropriately dressed at the wedding, is parallel to God’s call to us. We have been invited to a feast, and the least we can do is to prepare ourselves to what we have been invited to. Not to “dress to impress”, but rather to be at least appropriate on the occasion. It seems to me that neglect and complacency has caused the man to be casted out into the darkness.
May we grow in “preparedness” and “active” anticipation and participation in God’s daily invitation to us for His banquet; mind, heart, body and soul.
God bless you.
—- check!
(from ate http://gatbalite.tumblr.com/ )
If wealth is the secret to happiness then the rich should be dancing on the street… But only poor kids can do that.
If power ensures peace of mind then officials should walk unguarded…But who live simply sleep soundly.
If beauty and fame bring ideal relationships then celebrities should have the best marriages… But those who trust God completely has the most fulfilled relationships.
GOOD MORNING EVERYONE! seize the day!
I miss talking to Street children.
Sila yung mga anghel na naka-assign sa kalsada. Mga anghel na mababaw lang yung kaligayahan. Bigyan mo lang ng piso, ok na.
Minsan din kasi gusto kong mag-ikot-ikot sa labas ng Mall. Ako lang talaga mag-isang naglalakad. Then suddenly, nakikita ko yung mga batang palaboy laboy , naglalaro sa may basurahan, nanlilimos sa mga tao at mga sasakyang dumadaan, at minsan naman yung iba natutulog nalang sa gilid ng kalsada. Nakakaawa. Kasi wala silang matinong laruan, wala silang malinis na pagkain, wala silang perang pambili ng gusto nilang tinapay sa tindahan, at wala din silang kamang matutulogan kapag oras na nilang matulog.
Napatigil ako minsan sa isang poste na kung saan may mga batang nakaupo. Naramdaman ko lang bigla sa sarili ko na gusto ko silang kausapin.
Tinanong ko yung isang bata : “san yung mama nyo?”
bata : “andun po”.
Nakita ko yung mama ng bata na napaka-sexy. Ewan ko ba kung anong trabaho niya pero ang kapal ng make up niya tsaka ang ikli ng shorts.
Hanggang sa inabot ako ng kalahating oras sa pakikipag-usap sa mga batang yun. Ang dami nilang kinwento sakin.
Grabe, punong puno ng pangarap ang mga batang lansangan. Di mo halos maisip na ang isang pares ng tsinelas ay pinapangarap na nila. Gusto nilang makatikim ng ice cream kasi puro ice candy lang ang nabibili nila. Gusto nilang makapasok sa Jollibee. Gusto nilang makaroon ng laruan , sawa nadaw sila sa mga lata na binibitbit nila. Gusto nilang magkarron ng cake sa birthday nila. Gusto nilang makaligo sa swimming pool. At higit sa lahat, gusto nilang makapag-aral.
Imagine how lucky we are. Naranasan kong magkaroon ng sangkatutak na laruan noong bata pa ako, pero sila… ni-isa wala. May nanay at tatay akong nagmamahal sakin at ni-lamok di ako pinapadapuan. Samantalang sila, pinabayaan lang magkasakit at magpalaboy-laboy sa daan.
Di ko alam kung ano ba ang dapat itulong ko sa kanila. But, i think ito yung best gifts ko sa kanila:
- itrato sila gaya ng ibang batang may maayos na buhay
- at i-pray sila
LET’S PRAY PARA SA KALIGTASAN NILA.
Di ko man sila ka-ano2x, pero i do believe na deserve nila ang tratuhin ng tama ng lipunan.
BANANA CUE
Favorite ko talaga to ever. Nagtitinda kasi ang lola ko nito. Di kompleto araw ko nun kapag di ako nakakakain nito.
- Halo Halo
Ang sarap sarap talaga nito. Pero di ko maubos eh. Toppings palang busog na ako.
- Avocado Shake
May sarili kaming lot na puro avocado ang nakatanim. Kapag season na ng pamumunga nito, dun lang ako tumatambay sa lote namin araw-araw. Kasama ko mga cousins at mga kapatid ko. Super sarap talaga nito!
- Kwek kwek
Uwian time is kwek-kwek time. Tama? :) Bumibili kami ng mga classmates ko nito pagkatapos ng klase. Di din to nakakasawa.
CREATIVE TALAGA ANG PINOY NOH? di ka talaga magugutom sa PILIPINAS!
it’s more yummy in the Philippines daw.hihi
HAPPY BLOGGER kahit hindi tumblr famous :)
PROUD AKO DITO :)
